...

jeszcze się niebo

po sztormie kołysze

w pohuku rozdarte 

utonie

pod paznokciami

pył gwiezdny został

znajdą go na sam

koniec

sax

jesteśmy saksofonem w tej piosence

niebo spada po cichu

a każdy pożar zaczyna się błękitnie

klucze są do gubienia

tłoczne podkopy półboskich stworzeń

na smyczy chodnikowej królowej

pokaż mi 

jesteśmy saksofonem

w tej piosence

pokaż mi wszystko

psy

wulgarna martwa kobieta

przechodzi przez ściany przedpokoju

nad ranem słońce udaje kamień

i żadne bieguny i żaden konik

usłyszy jak milczę

niczego się nie boję

najbardziej jej psów i śliny

więc nie wchodzi mi w drogę

...

nic już nie czuję

ale przed burzą

pocę

po nocy

odpadają

łuski pirani

jestem w piorunie

pod nim i nad nim

uderzam w siebie

na pamięć