nic już się nie śni 

pod neonową kopułą  

powietrza brakuje

na echa

ściany w pochyle

w wiecznym tąpnięciu

przewrócą życia na plecy 

o odpowiedniej porze

popsute mleko drogi

zaleje gwiazdy i już 

nie poparzą 

spadną skruszone 

w otwarte oczy

czasze parasoli

śpiące trzmiele

bez poręczy

nie opuścisz gniazd 

których nie ma

kołysek w śniegu 

nieruchomych 

zbiegam po oblodzonej 

górze czarodziejskiej schodów 

próbując złapać boga

który mnie wypluł zimnego

w tunele

prawdopodobnie

rozgniata nas teraz

jak muchy

na jeszcze ciepłych ekranach

na czołach podziemnych kolei

w gwiździe syrenim 

w tunele

kałuże nie chcą schnąć 

w oddechu supernowej

wszechświaty porzucone

mieszają się z błotem na podeszwach

równolegle nie dotknie mnie już nic

cudza wina cudzy strach cudzy koniec

przez chwilę poza zasięgiem 

będę jak ptak pod wodą 

niesiony przez odpływ 

do domu

uciec nam trzeba

kochanie 

póki nam się jeszcze 

ramion mosty zwodzą 

póki oddech rzeźbi w ustach

póki krew w nas

sztormuje

z cudzych nieb wypluci

uciec nam trzeba

kochanie 

jak po kocim półśnie

gną się grzbiety fal

gdy w toń zamgloną 

ostatnich zwołują

a w światłach portowych

śnieży perłami 

na pokład trzeszczący 

jak dachy wiatraków