wszystko

kosmos jest we mnie

pustostany bez dachów 

na planetach wędrujących 

układy podwójne nad skronie 

delikatnie

wystarczy w jezioro wejść 

jak zaczyna wybuchać 

 

wstyd jest pusty

jak serce

gdy nim płacą 

poczuję je

bo idziesz 

przeze mnie

za każdym razem 

gdy płaczesz 

na zewnątrz są schody 

bez końca 

lany poniedziałek

 

serce moje

tani hotel 

na ślepej uliczce

tyle wolnych

pokoi

razem z nami są ćmy 

jasne strychy

i zapach waty cukrowej