kamikadze

nie czuję granic

wyplułem sny

jak pestki czereśni

na jej spocone uda

ćmy jej powiek

w ciepły sad

pikują

jak kamikadze

ruszyły

drzewa idą

szczudła śpiących

nie dotknę jej

już więcej

pachniała śniegiem

po kolana

gdy brałem ją

na ręce

...

połóż słońce na latawiec

chyba wróci

otrą się o nas

motyle nowiu

potem pójdziemy

utopić się w niebie

po lawendowych łąkach

błyszczy się od ddżu

hangary

nie wiem gdzie mam zaczepić wzrok 

dlużej niż chwilę wytrzymać,

a tak się odwracam, w każdej chwili odwracam

nie patrzeć,  a widzę w głowie światłoczułej.

ten błysk jest spod dna, 

stamtąd te mordercze dłonie,

ramiona, głowy morderców, spod dna chwytają.

potknąłem się o zwłoki prawdy.  

nie zbroić się już nie zbroić, 

spali mnie słońce.

miasta już nie poznaję, tak jakby się skuliło 

z bólu albo ze śmiechu. 

tyle miejsc gdzie można się wygiąć w mosty,  

a nikt nie będzie

przechodzić w bród, brodzić zanim wciągnie.

już tylko znikam z oczu, znikam na oślep

moje uśpione wulkany stygną miarowo

jak opuszczone hangary zestrzelonych

susza

suną anioły

szare strzały

ich skrzydła syczą

blisko fal

nisko zbyt nisko

ostatnia kałuża

to morze

nie ma dna