rozbiegam

rozpędzam 

do lotu się wzbić 

bez przerwy

nareszcie 

bez końca 

na słonych jej oczu 

niespokojnych jeziorach

od tafli jej serca 

dymionego szkła 

słowa jak cygańskie konie 

same się pętają 

w cichym śniegu 

jesień komety

chmurne nieba

zaciąga kometa

oczko w pończosze 

śpiącej kochanki

do wilgotnych ust 

jesiennych framug

orzech roztańczony 

stare ramiona zbliża 

gubi liście 

jak dzieci klucze do domu

...

wciąż pachniesz ciepłym deszczem 

na bezwietrzu 

w półmroku

rozżarzona

popatrz

port się w dole nam wyświetla

płonące jachty 

jak napisy końcowe