sztorm

gasnące galaktyki

niekompletne kolie

zsuwają się po chmurach

w morze

sztorm jest pozorny

to w tobie tak wieje

że serce przewraca

na lewą stronę

wyschnięte bukiety

w niczyich wazonach

po ciemku

w studnie 

rzucone 

...

jej włosy rosły w słońcu

iskrzą się 

gdy zmierzchem czesze

na usta wieczorne

ciepłe jeziorne

noc idzie głodna

kłaść brokaty

po drodze mijam stawy

czarne gęste

z pluszowymi dnami

ale to do niej idę tonąć 

i zniknę tam

w niej

cały