DNA

tak nisko płynie niebo 

że można przez nie przejść 

pełzając w chmurach 

jak po krach

w koszach plażowych

zostawiliśmy po nocy

wyraźne ślady DNA 

dziurawy jak kosmos

ma mnie pod paznokciami 

rozdrapała też niebo

teraz to zimny seledyn 

jestem tylko trochę 

od wtedy na chwilę 

i niecały 

dziurawy jak kosmos 

zbierają mgławice

ręcznie po cichu

będą mi z nich szyć

skafander

to był pokój 

z widokiem na morze

ale lawa przelała się 

przez balustradę 

porozrzucało mnie po ścianach 

kiedy próbowałem uciec

na woskowy korytarz 

na górze świętują wiosnę 

i dotykają się pod stołami 

ślady po zębach 

cekiny na miękkiej szyi

elektryczne wargi łakną 

ruchomej czwartej ściany 

lunatykujemy na huśtawkach 

przeźroczyste mrówki 

we wnętrzach 

baniek mydlanych

słodycz

twój język był słony 

nim przyszły mgły 

ciepłe wilgotne

nad miastem z maku

światło szło nisko

poderwało wały 

ale woda leniwa

i usta z osiedla kłamały