Bałtyk

bałtyk moje serce

płytki i szary

na dnie niewypały

ślepe torpedy

z otwartymi oczami

tancerek z MS Estonii

wodoodporne szminki

w mule jak pąsowe róże

25.02.2022

parawany

nic mnie nie zatrzyma

już dawno nikt

taranuję parawany

po martwych 

porzucone dzieci

oplute przez zdradę

w którą się nie wierzy

wszystkie uśmiechy kłamią

pleśniejące owoce

zgniłe mięso

zatrute studnie

infantylne tatuaże 

na podudziu dziwki

nie dotknę już żadnej z miłości

palce mi chorują od litości

...

w ekrany nieba

wświeca się noc

i będzie rzucać

cienie

widziałem siebie tam

teraz już 

nic nie zmienię

powiedz "już"

rozsypię się talią znaczonych kart

na niskim peronie

wymięte rotują

lokomotywa stygnie 

w oddali 

mosty gną się kocio

zamarza mokre pod oczami

oplute udaje bursztyny

powiedz "już"

rozrzucę się jak suchy chleb 

w trzewia gołębie benzynowe

i spadną tłuste w jeszcze ciepłe

otwarte czasze parasoli

cyrk

trapezy uwolnione

nikt już

nie spadnie z nich

bo nie ma tu nikogo

i nie ma tutaj nic

zwijają się pod dachy

kurtyny w mewiej krwi

aplauzy zimnych ogni

i nie wie o tym nikt

...

już nie chodź za mną

do miasta 

tam zamiast do snu

kładą się w ogień 

pod neonowym 

pękniętym niebem

chowają niedonoszone

a potem płoną

całymi nocami

i skaczą z mostów

do odbitki

przęseł rozhuśtanych

....

skończylo się przyjęcie

spragniona wczoraj

łapiesz sople

w otwarte parasole

jeśli śnieg to kwiaty sztormu

wianki nieba rozplątujesz

unosząc się  lekko

nad wszystkim co popsujesz

nie idź ze mną do miasta

sprzedam cię tuż za bramą

w nocy z nurtem rzeki

kocie przęsła porwało