zerwany

gubię drogę do domu 

zamiast za cieniem 

po swoich śladach 

bezoki konik 

z zepsutej karuzeli

blady na słońcu

w deszczu próchnieje

 

słyszę jak kroją 

z kurtyn mundury

a w szklane rakiety 

tankują krew 

kopią studnie we mnie

w blasku porzuconego słońca 

zatrute strzały poszły górą 

jak dzikie gęsi 

klucząc

widziałem jak pod wodą 

wesołe miasteczka 

w tunelach

place zabaw pod ziemią 

tak ciche

nie zbudowałem domu

w domach przy firankach

więdną wystraszone dzieci 

 

nie spłodziłem syna

ojcowie znikają na zawsze 

pod swoimi czarodziejskimi płaszczami  

 

nie posadziłem drzewa

wszystkie położą się

pod ostatnim wydechem

z płonącej paszczy smoka

ratuję się przed spadaniem 

każdym ruchem skrzydeł 

Pani Jeziora

chodź do mnie 

chodź 

za tobą zwiędłe 

ściele drogę do brzegu 

wejdź głębiej wejdź 

w ruchomych cichościach

słyszysz jak oddycham

popłyniesz w ciemność 

wreszcie 

będę huśtać się pod tobą 

tłumiąc eksplozje

podwodnych miłości 

nie wyjdą z lasów już 

jak z procy wystrzelić się 

przez tory

zaświecą dla nich 

wilcze oczy

będą wpatrywać się w siebie

dopóki noc

syren już się nie boją 

a w górze sterowce

w ślizgu przez zaspy niebieskie

kołyszą ciałami podróżnych 

świetliki w słoiku po dżemie 

syczy skóra na dłoniach

popiół pod paznokciami 

próbowałem złapać dzwony 

w pożarach się urywają 

łapałem płonące strzały

tuż przed czołami 

niebezpiecznych piękności 

wszystkie miały otwarte oczy

przeczekam pod bruzdą korony

w rozdarciu płaszcza się schowam

bo to nie ogień zerwał ten dzwon

a jego rozhuśtane serce

nie odejdziemy daleko

ale przestaniemy już znaczyć sobą 

farbować na zaspach i wydmach

tropieni przez wystraszonych

idą noce

gdy w złocistych smugach szperaczy 

śnieg schowa nasze ślady

a my będziemy 

unosić się tuż obok

trzymać się za ciepłe ręce 

oddychać jakbyśmy spali

nic już się nie śni 

pod neonową kopułą  

powietrza brakuje

na echa

ściany w pochyle

w wiecznym tąpnięciu

przewrócą życia na plecy 

o odpowiedniej porze

popsute mleko drogi

zaleje gwiazdy i już 

nie poparzą 

spadną skruszone 

w otwarte oczy

czasze parasoli

śpiące trzmiele

bez poręczy

nie opuścisz gniazd 

których nie ma

kołysek w śniegu 

nieruchomych 

zbiegam po oblodzonej 

górze czarodziejskiej schodów 

próbując złapać boga

który mnie wypluł zimnego

w tunele

prawdopodobnie

rozgniata nas teraz

jak muchy

na jeszcze ciepłych ekranach

na czołach podziemnych kolei

w gwiździe syrenim 

w tunele

kałuże nie chcą schnąć 

w oddechu supernowej

wszechświaty porzucone

mieszają się z błotem na podeszwach

równolegle nie dotknie mnie już nic

cudza wina cudzy strach cudzy koniec

przez chwilę poza zasięgiem 

będę jak ptak pod wodą 

niesiony przez odpływ 

do domu