wszystko

kosmos jest we mnie

pustostany bez dachów 

na planetach wędrujących 

układy podwójne nad skronie 

delikatnie

wystarczy w jezioro wejść 

jak zaczyna wybuchać 

 

wstyd jest pusty

jak serce

gdy nim płacą 

poczuję je

bo idziesz 

przeze mnie

za każdym razem 

gdy płaczesz 

na zewnątrz są schody 

bez końca 

lany poniedziałek

 

serce moje

tani hotel 

na ślepej uliczce

tyle wolnych

pokoi

razem z nami są ćmy 

jasne strychy

i zapach waty cukrowej 

w pokojach

kobiety suszą włosy 

mimo otwartych 

okien na wiosnę 

zapach prochu 

unosi się 

w nich

czarodzieje w przedpokojach 

jak czaple

 

niewidzialna

kradniesz wszystkim sny

a kamery sklepów 

z pamiątkami i watą cukrową 

nie rejestrują bo

jesteś niewidzialna 

orzechowe oczy powrotów 

niedoprane szyje od całowania 

zabrałbym cię ze sobą 

na pokłady bez kotwic

poczuć jakiś kolor

cokolwiek 

na nowo

...

zepsuli nas

tuż przed wylotem
zrobili nam coś we śnie

za mało tlenu na w tę
i z powrotem

czuję cię zawsze
obojętnie
gdzie

...

widzę cię 

jaka jesteś 

kiedy nie widzi nikt

gdy nikt nie patrzy 

schody do sypialni 

nie mają poręczy

drzwi od ogrodu 

były otwarte 

Esc

masz oczy jak woda

tuż przed potopem

albo niebo nade mną 

gdzie już właśnie trwa 

pierwsza iskra jest w ustach

nad dwoma miastami 

światy nam podpalają 

za ucieczki w siebie

DNA

tak nisko płynie niebo 

że można przez nie przejść 

pełzając w chmurach 

jak po krach

w koszach plażowych

zostawiliśmy po nocy

wyraźne ślady DNA 

dziurawy jak kosmos

ma mnie pod paznokciami 

rozdrapała też niebo

teraz to zimny seledyn 

jestem tylko trochę 

od wtedy na chwilę 

i niecały 

dziurawy jak kosmos 

zbierają mgławice

ręcznie po cichu

będą mi z nich szyć

skafander

to był pokój 

z widokiem na morze

ale lawa przelała się 

przez balustradę 

porozrzucało mnie po ścianach 

kiedy próbowałem uciec

na woskowy korytarz 

na górze świętują wiosnę 

i dotykają się pod stołami