...

latarniom drgają powieki

w kocich oczach

nocnych lokomotyw

pod czarodziejskim

kapeluszem nowiu

moje serce

jak królik w wyskoku

...

jeszcze się niebo

po sztormie kołysze

w pohuku rozdarte 

utonie

pod paznokciami

pył gwiezdny został

znajdą go na sam

koniec

sax

jesteśmy saksofonem w tej piosence

niebo spada po cichu

a każdy pożar zaczyna się błękitnie

klucze są do gubienia

tłoczne podkopy półboskich stworzeń

na smyczy chodnikowej królowej

pokaż mi 

jesteśmy saksofonem

w tej piosence

pokaż mi wszystko

psy

wulgarna martwa kobieta

przechodzi przez ściany przedpokoju

nad ranem słońce udaje kamień

i żadne bieguny i żaden konik

usłyszy jak milczę

niczego się nie boję

najbardziej jej psów i śliny

więc nie wchodzi mi w drogę

...

nic już nie czuję

ale przed burzą

pocę

po nocy

odpadają

łuski pirani

jestem w piorunie

pod nim i nad nim

uderzam w siebie

na pamięć

NDE

jestem księciem

gdy opadam

rozdarty pokład królewny

lśni srebrem

mewich źrenic

w dzikie dno

gdzie szafir

muskał stopy królewny

ku światłu

na końcu

tunelu

...

śnią mi się brudne szyje

kamienic studni

z powybijanymi oknami

podbite oczy 

gołębie parapety

stęchlizna sięga orbity księżyca

zaglądającego przez popękane

ściany sypialni

na łóżkach zaplątane

strzępy spadochronów

suche szare szypułki truskawek

i okruchy chleba spod pleców

szukam 

po strychach

mają tam kino

uciekają pod sufit

gdy zapalam oczy

...

nie usnę tańcząc

przebrany za siebie

wiruję w rytm 

cudzej krwi

a z ciepłych szuwarów

wyścielą mi całun 

i będą we mgle szyć

...

to nie noc

ptakom rozlały się

źrenice

w gasnącym

półzmierzchu

próbowały wić

gdy bierzesz łatwe

usta jagodowe

mają smak ich krwi

bez miłości

nie ma już śladów

obce podłogi

sypialnie ściany drzwi

wytarłem się do końca

o mury miast

na zewnątrz martwe

napina jak żagle

poły namiotów

cyrkowych 

i spłonie

popłynę lasem

poczekam chwilę

już żagle stawiają zamszone

serce ci wpadło

w pułapkę na ćmy

puszczą je wolno