...

widzę cię 

jaka jesteś 

kiedy nie widzi nikt

gdy nikt nie patrzy 

schody do sypialni 

nie mają poręczy

drzwi od ogrodu 

były otwarte 

Esc

masz oczy jak woda

tuż przed potopem

albo niebo nade mną 

gdzie już właśnie trwa 

pierwsza iskra jest w ustach

nad dwoma miastami 

światy nam podpalają 

za ucieczki w siebie

DNA

tak nisko płynie niebo 

że można przez nie przejść 

pełzając w chmurach 

jak po krach

w koszach plażowych

zostawiliśmy po nocy

wyraźne ślady DNA 

dziurawy jak kosmos

ma mnie pod paznokciami 

rozdrapała też niebo

teraz to zimny seledyn 

jestem tylko trochę 

od wtedy na chwilę 

i niecały 

dziurawy jak kosmos 

zbierają mgławice

ręcznie po cichu

będą mi z nich szyć

skafander

to był pokój 

z widokiem na morze

ale lawa przelała się 

przez balustradę 

porozrzucało mnie po ścianach 

kiedy próbowałem uciec

na woskowy korytarz 

na górze świętują wiosnę 

i dotykają się pod stołami 

ślady po zębach 

cekiny na miękkiej szyi

elektryczne wargi łakną 

ruchomej czwartej ściany 

lunatykujemy na huśtawkach 

przeźroczyste mrówki 

we wnętrzach 

baniek mydlanych

słodycz

twój język był słony 

nim przyszły mgły 

ciepłe wilgotne

nad miastem z maku

światło szło nisko

poderwało wały 

ale woda leniwa

i usta z osiedla kłamały 

na gapę

są gdzieś lasy

pełne światła 

łagodne fale 

soczystych łąk 

a więc płyniemy dalej 

ukryci pod pokładem 

już nie wypuszczę cię z rąk 

prąd

iskrzy kiedy patrzysz

odsuń oczy w kąt 

na zielono pachnie 

prąd 

tańczysz każdym słowem 

wymyśliłaś to

chowasz w ustach własny 

(styczeń 2004)

 

45

 

nie będę już czekał na ciebie 

obsiadają mnie latające szczury

a dzwony rozkołysane przed biciem

kładą na język gorzkie niebo

byłaś jak woda święcona

na samym dnie kropielnicy

pył księżycowych podziemi 

zamiast twoich włosów 

między moimi palcami 

pod koniec

wchodzę w nie moje

serce mam cudze

i oczy mokre

jak one

obce ucieczki 

seledynowe 

byleby dalej 

pod koniec