tłoczymy się, żeby spaść

nikogo już nie ma 

obrazy wypadają z ram 

po klatkach schodowych z lodu 

ciągle jest noc za dnia

poćwiartował nas świt 

pod betonowym niebem 

a teraz 

w robactwie naszych serc 

na wpół dzikie ptactwo 

żeruje

latarnie

będziemy jak rzeki

a morza już nie będzie 

przy dzikich pożółkłych plażach 

poodwracani

pod oczami szafirowymi

pamiątki znad jezior

połyskują 

jedyne czynne jeszcze 

reglica

nie jestem częścią

tej przestrzeni

wbijam się tylko w nią

jak nóż

igła strzykawka

jednorazowy

jak miłość szczenięca 

jak bóg

pływam po ścianach 

rosnę jak cień

światło jest znikąd 

sięgasz po mnie 

jak po ostatnią 

zapałkę

kiedyś wszystko odpadnie

po cichu ślamazarnie 

i przypomnisz sobie

już nie wrócę 

królestwo niebieskie

nic tu po nas

nie zostanie 

w szafirowe tunele 

spadamy 

gdzie bólu ma nie być 

już 

i łez też 

nie

będziemy się mienić 

na białozłoto

lukrecja

ulice powieczorne

wiją się 

słonokarmelowe

przełykasz słońce

a łzy perełki bursztyny

żelki łaskoczą w język 

...

odwraca mnie

do góry dnem

i zmywa mnie z pokładu 

i żaden brzeg już nie 

i port już nigdy 

żaden 

 

dzikie

nie zgasi mnie oddech

albo kula ognia znikąd 

jestem jak moskiewskie metro

gdzie co niedzielę myje się 

schody i drewniane

poręcze 

gdzie raz na dwie minuty 

wyją tunele 

ale oczy mi się dzikie

zrobiły

 

wszystko

kosmos jest we mnie

pustostany bez dachów 

na planetach wędrujących 

układy podwójne nad skronie 

delikatnie

wystarczy w jezioro wejść 

jak zaczyna wybuchać 

 

wstyd jest pusty

jak serce

gdy nim płacą 

poczuję je

bo idziesz 

przeze mnie

za każdym razem 

gdy płaczesz 

na zewnątrz są schody 

bez końca 

lany poniedziałek

 

serce moje

tani hotel 

na ślepej uliczce

tyle wolnych

pokoi

razem z nami są ćmy 

jasne strychy

i zapach waty cukrowej