nic już się nie śni 

pod neonową kopułą  

powietrza brakuje

na echa

ściany w pochyle

w wiecznym tąpnięciu

przewrócą życia na plecy 

o odpowiedniej porze

popsute mleko drogi

zaleje gwiazdy i już 

nie poparzą 

spadną skruszone 

w otwarte oczy

czasze parasoli

śpiące trzmiele

bez poręczy

nie opuścisz gniazd 

których nie ma

kołysek w śniegu 

nieruchomych 

zbiegam po oblodzonej 

górze czarodziejskiej schodów 

próbując złapać boga

który mnie wypluł zimnego

w tunele

prawdopodobnie

rozgniata nas teraz

jak muchy

na jeszcze ciepłych ekranach

na czołach podziemnych kolei

w gwiździe syrenim 

w tunele

kałuże nie chcą schnąć 

w oddechu supernowej

wszechświaty porzucone

mieszają się z błotem na podeszwach

równolegle nie dotknie mnie już nic

cudza wina cudzy strach cudzy koniec

przez chwilę poza zasięgiem 

będę jak ptak pod wodą 

niesiony przez odpływ 

do domu

uciec nam trzeba

kochanie 

póki nam się jeszcze 

ramion mosty zwodzą 

póki oddech rzeźbi w ustach

póki krew w nas

sztormuje

z cudzych nieb wypluci

uciec nam trzeba

kochanie 

jak po kocim półśnie

gną się grzbiety fal

gdy w toń zamgloną 

ostatnich zwołują

a w światłach portowych

śnieży perłami 

na pokład trzeszczący 

jak dachy wiatraków 

rozbiegam

rozpędzam 

do lotu się wzbić 

bez przerwy

nareszcie 

bez końca 

na słonych jej oczu 

niespokojnych jeziorach

od tafli jej serca 

dymionego szkła 

słowa jak cygańskie konie 

same się pętają 

w cichym śniegu 

jesień komety

chmurne nieba

zaciąga kometa

oczko w pończosze 

śpiącej kochanki

do wilgotnych ust 

jesiennych framug

orzech roztańczony 

stare ramiona zbliża 

gubi liście 

jak dzieci klucze do domu

...

wciąż pachniesz ciepłym deszczem 

na bezwietrzu 

w półmroku

rozżarzona

popatrz

port się w dole nam wyświetla

płonące jachty 

jak napisy końcowe 

ona

późne jagody

zebrane w ciepłej rosie

w burzową noc

zaczęło bić od nowa 

serce moje zaczarowane 

dzikie niegrzeczne 

od nowa

tłoczymy się, żeby spaść

nikogo już nie ma 

obrazy wypadają z ram 

po klatkach schodowych z lodu 

ciągle jest noc za dnia

poćwiartował nas świt 

pod betonowym niebem 

a teraz 

w robactwie naszych serc 

na wpół dzikie ptactwo 

żeruje