syczy skóra na dłoniach

popiół pod paznokciami 

próbowałem złapać dzwony 

w pożarach się urywają 

łapałem płonące strzały

tuż przed czołami 

niebezpiecznych piękności 

wszystkie miały otwarte oczy

przeczekam pod bruzdą korony

w rozdarciu płaszcza się schowam

bo to nie ogień zerwał ten dzwon

a jego rozhuśtane serce

nie odejdziemy daleko

ale przestaniemy już znaczyć sobą 

farbować na zaspach i wydmach

tropieni przez wystraszonych

idą noce

gdy w złocistych smugach szperaczy 

śnieg schowa nasze ślady

a my będziemy 

unosić się tuż obok

trzymać się za ciepłe ręce 

oddychać jakbyśmy spali

nic już się nie śni 

pod neonową kopułą  

powietrza brakuje

na echa

ściany w pochyle

w wiecznym tąpnięciu

przewrócą życia na plecy 

o odpowiedniej porze

popsute mleko drogi

zaleje gwiazdy i już 

nie poparzą 

spadną skruszone 

w otwarte oczy

czasze parasoli

śpiące trzmiele

bez poręczy

nie opuścisz gniazd 

których nie ma

kołysek w śniegu 

nieruchomych 

zbiegam po oblodzonej 

górze czarodziejskiej schodów 

próbując złapać boga

który mnie wypluł zimnego

w tunele

prawdopodobnie

rozgniata nas teraz

jak muchy

na jeszcze ciepłych ekranach

na czołach podziemnych kolei

w gwiździe syrenim 

w tunele

kałuże nie chcą schnąć 

w oddechu supernowej

wszechświaty porzucone

mieszają się z błotem na podeszwach

równolegle nie dotknie mnie już nic

cudza wina cudzy strach cudzy koniec

przez chwilę poza zasięgiem 

będę jak ptak pod wodą 

niesiony przez odpływ 

do domu

uciec nam trzeba

kochanie 

póki nam się jeszcze 

ramion mosty zwodzą 

póki oddech rzeźbi w ustach

póki krew w nas

sztormuje

z cudzych nieb wypluci

uciec nam trzeba

kochanie 

jak po kocim półśnie

gną się grzbiety fal

gdy w toń zamgloną 

ostatnich zwołują

a w światłach portowych

śnieży perłami 

na pokład trzeszczący 

jak dachy wiatraków 

rozbiegam

rozpędzam 

do lotu się wzbić 

bez przerwy

nareszcie 

bez końca 

na słonych jej oczu 

niespokojnych jeziorach

od tafli jej serca 

dymionego szkła 

słowa jak cygańskie konie 

same się pętają 

w cichym śniegu 

jesień komety

chmurne nieba

zaciąga kometa

oczko w pończosze 

śpiącej kochanki

do wilgotnych ust 

jesiennych framug

orzech roztańczony 

stare ramiona zbliża 

gubi liście 

jak dzieci klucze do domu

...

wciąż pachniesz ciepłym deszczem 

na bezwietrzu 

w półmroku

rozżarzona

popatrz

port się w dole nam wyświetla

płonące jachty 

jak napisy końcowe