winda

spocona jak lokomotywa

suniesz

pod dachy peronów 

jak pszczoła do królowej 

w żelazne plastry

ołowiu 

masz łzy o smaku

lustra 

po dzikim lecie 

nigdzie

i pachniesz jak las nocą 

i sprawdzasz make up

w windzie

 

padły strzały

mam miejsce dla ciebie

w domku dla lalek

będę cię co noc

ubierać do snu

jesteś jak ogień

z trzewi galaktyk

jesteś jak 

płytki grób

pootwierane okna

lipcowe hałasy

ptactwo w berku

w upale

tnie gęste powietrze

jak chleby

na kolacje

truskawkowe matki

wołają z balkonów

dziecięce palce

dotykają spacje

 

nad jeziorem

a we mnie może 

życie zabłyszczy 

choć w ciemność 

ponieśli 

bym ginął 

ważki szeleszczą 

na bezwietrzu

szuwary schylone

w domino 

tożsamości

to nie ja

zrywam klepsydry

w mieście

zakazanej miłości

codziennie gubię tu 

bilet na prom 

portfel

i dowód

NWO Pilot

kontroluję spadanie

jestem pilotem

nowego porządku świata

najbardziej żółta jest zdrada

loty testowe 

gdy

zamykam niebo

jak oczy stewardesom

wszystko na zewnątrz

chce ssać

dekompresując

...

latarniom drgają powieki

w kocich oczach

nocnych lokomotyw

pod czarodziejskim

kapeluszem nowiu

moje serce

jak królik w wyskoku

...

jeszcze się niebo

po sztormie kołysze

w pohuku rozdarte 

utonie

pod paznokciami

pył gwiezdny został

znajdą go na sam

koniec

sax

jesteśmy saksofonem w tej piosence

niebo spada po cichu

a każdy pożar zaczyna się błękitnie

klucze są do gubienia

tłoczne podkopy półboskich stworzeń

na smyczy chodnikowej królowej

pokaż mi 

jesteśmy saksofonem

w tej piosence

pokaż mi wszystko

psy

wulgarna martwa kobieta

przechodzi przez ściany przedpokoju

nad ranem słońce udaje kamień

i żadne bieguny i żaden konik

usłyszy jak milczę

niczego się nie boję

najbardziej jej psów i śliny

więc nie wchodzi mi w drogę

...

nic już nie czuję

ale przed burzą

pocę

po nocy

odpadają

łuski pirani

jestem w piorunie

pod nim i nad nim

uderzam w siebie

na pamięć