...

w ekrany nieba

wświeca się noc

i będzie rzucać

cienie

widziałem siebie tam

teraz już 

nic nie zmienię

powiedz "już"

rozsypię się talią znaczonych kart

na niskim peronie

wymięte rotują

lokomotywa stygnie 

w oddali 

mosty gną się kocio

zamarza mokre pod oczami

oplute udaje bursztyny

powiedz "już"

rozrzucę się jak suchy chleb 

w trzewia gołębie benzynowe

i spadną tłuste w jeszcze ciepłe

otwarte czasze parasoli

cyrk

trapezy uwolnione

nikt już

nie spadnie z nich

bo nie ma tu nikogo

i nie ma tutaj nic

zwijają się pod dachy

kurtyny w mewiej krwi

aplauzy zimnych ogni

i nie wie o tym nikt

...

już nie chodź za mną

do miasta 

tam zamiast do snu

kładą się w ogień 

pod neonowym 

pękniętym niebem

chowają niedonoszone

a potem płoną

całymi nocami

i skaczą z mostów

do odbitki

przęseł rozhuśtanych

....

skończylo się przyjęcie

spragniona wczoraj

łapiesz sople

w otwarte parasole

jeśli śnieg to kwiaty sztormu

wianki nieba rozplątujesz

unosząc się  lekko

nad wszystkim co popsujesz

nie idź ze mną do miasta

sprzedam cię tuż za bramą

w nocy z nurtem rzeki

kocie przęsła porwało

...

pójdę w ogrody

wysuszyć oczy

nocą na wieżach

ostudzą dzwony

pójdę przytulić

ostatnie morze

i już nie wrócę tu

po nic

porcelanę

będę dotykać

jak porcelanę

ostrożnie

ścieram kurz
z na półotwartych
drzwi do piwnicy
pierwszych ostatnich
ust

tuż pod podłogą
nocne motyle
w pajęczym pyle
łopoczą

...

spływają nocą

z mgieł muślinowych

tratwy morderców
kochanków spłoszonych

uwaga !
ruszył księżyc
rozpycha się wśród chmur
kieruje się ku centrum
kieruje się na wschód

a od południa
toczą ogień
podpalić krew
tym co nie płonie

...

kopię w deszczu studnię życzeń

wzdłuż rzeki kładę most
zasadzam kwiat paproci
buduję szklany dom

pachniała jagodami
wilczymi dziećmi mchu
jej jagodowe usta
wyrwały mnie ze snu

...

biegłem za nimi

jak do jezior
aż nagle
wyrósł las
pośród wilgotnych
sennych zwierząt
zostało jedno z nas

gdzie koronami
czesane niebo
drapie się aż do krwi
odpada cekin
z szala galaktyk
i już nie kusi
nic

wyrzucane

słowo obok słowa
kawałki lustra
odbijają gwiazdy
oddając im w srebrze

skąd są te ciała
na linii brzegu
jedno na drugim
z każdym przypływem

na ciepłe jeszcze
na ciepłe plaże
będą tu tańczyć
nie ma łez

a nad niebem
sztormy tkają
ich krosień rozpędzonych
nie widać
nie słychać
a są