kamikadze

nie czuję granic

wyplułem sny

jak pestki czereśni

na jej spocone uda

ćmy jej powiek

w ciepły sad

pikują

jak kamikadze

ruszyły

drzewa idą

szczudła śpiących

nie dotknę jej

już więcej

pachniała śniegiem

po kolana

gdy brałem ją

na ręce

...

połóż słońce na latawiec

chyba wróci

otrą się o nas

motyle nowiu

potem pójdziemy

utopić się w niebie

po lawendowych łąkach

błyszczy się od ddżu

hangary

nie wiem gdzie mam zaczepić wzrok 

dlużej niż chwilę wytrzymać,

a tak się odwracam, w każdej chwili odwracam

nie patrzeć,  a widzę w głowie światłoczułej.

ten błysk jest spod dna, 

stamtąd te mordercze dłonie,

ramiona, głowy morderców, spod dna chwytają.

potknąłem się o zwłoki prawdy.  

nie zbroić się już nie zbroić, 

spali mnie słońce.

miasta już nie poznaję, tak jakby się skuliło 

z bólu albo ze śmiechu. 

tyle miejsc gdzie można się wygiąć w mosty,  

a nikt nie będzie

przechodzić w bród, brodzić zanim wciągnie.

już tylko znikam z oczu, znikam na oślep

moje uśpione wulkany stygną miarowo

jak opuszczone hangary zestrzelonych

susza

suną anioły

szare strzały

ich skrzydła syczą

blisko fal

nisko zbyt nisko

ostatnia kałuża

to morze

nie ma dna

sztorm

gasnące galaktyki

niekompletne kolie

zsuwają się po chmurach

w morze

sztorm jest pozorny

to w tobie tak wieje

że serce przewraca

na lewą stronę

wyschnięte bukiety

w niczyich wazonach

po ciemku

w studnie 

rzucone 

...

jej włosy rosły w słońcu

iskrzą się 

gdy zmierzchem czesze

na usta wieczorne

ciepłe jeziorne

noc idzie głodna

kłaść brokaty

po drodze mijam stawy

czarne gęste

z pluszowymi dnami

ale to do niej idę tonąć 

i zniknę tam

w niej

cały

Bałtyk

bałtyk moje serce

płytki i szary

na dnie niewypały

ślepe torpedy

z otwartymi oczami

tancerek z MS Estonii

wodoodporne szminki

w mule jak pąsowe róże

25.02.2022

parawany

nic mnie nie zatrzyma

już dawno nikt

taranuję parawany

po martwych 

porzucone dzieci

oplute przez zdradę

w którą się nie wierzy

wszystkie uśmiechy kłamią

pleśniejące owoce

zgniłe mięso

zatrute studnie

infantylne tatuaże 

na podudziu dziwki

nie dotknę już żadnej z miłości

palce mi chorują od litości

...

w ekrany nieba

wświeca się noc

i będzie rzucać

cienie

widziałem siebie tam

teraz już 

nic nie zmienię

powiedz "już"

rozsypię się talią znaczonych kart

na niskim peronie

wymięte rotują

lokomotywa stygnie 

w oddali 

mosty gną się kocio

zamarza mokre pod oczami

oplute udaje bursztyny

powiedz "już"

rozrzucę się jak suchy chleb 

w trzewia gołębie benzynowe

i spadną tłuste w jeszcze ciepłe

otwarte czasze parasoli